Ken je het gevoel dat je in je leven rust gevonden hebt en dat er plots, zonder enige waarschuwing, een golf van frustratie voorbij vlamt?
Een golf die zo krachtig is dat ze ieder zintuig raakt en alle frustratie in één keer in je ziel kerft om dan even snel weer te verdwijnen alsof de zee van het leven nooit enig teken van chaos getoond heeft.
Mss moet ik toch eens gaan nadenken over het begrip ‘manisch zijn’ (en moet ik weer gewoon koffie gaan drinken) :-]
Hoewel ik van nature een zeer chaotisch persoon ben (wat goed te zien is aan mijn vorige posts…je zou me bijna een emo kunnen noemen precies…wow seg), blijk ik nu mijn ‘rust’ gevonden te hebben.
De ervaring van iemand te verliezen (of weg te jagen..) die voor een jaar een mede-reiziger was in mijn wereld van muziek/chaos en dubbelzinnigheid, heeft mij veranderd.
“You’re a kind of my protégé and one day I’ll say I learned all I know from you” - Alanis Morissette: Hands Clean
Jij was mijn mentor in mijn eigen chaos…
These precious illusions in my head did not let me down when I was defenseless - Alanis Morissette: precious Illusions
Ja, het was een illusie, maar wel eentje die mij de ogen opende…
I give you thanks for receiving. It’s my privilege and you owe me nothing in return – Alanis Morissette: You owe me nothing in return
Ondanks alles bedank ik je… uit de grond van mijn hart.
how ’bout me not blaming you for everything
how ’bout me enjoying the moment for once
how ’bout how good it feels to finally forgive you
how ’bout grieving it all one at a time
Thank U – Alanis Morissette
Ooit zal de storm volledig gaan liggen en zal ik enkel de bries van innerlijke rust voelen.
(happy happy joy joy once again)
Gisteren slenterde ik, zoals iedere woensdag, richting TroepG (ja, das ne insider hè…)…
Een postgraduaat is iets dat ik bij deze haat, maar toch doe…om de mama en de papa een plezier te doen weliswaar.
Eerst zaten de oudjes te zagen ‘uw middelbare studies zijn het belangrijkste!’
Na 6 jaar op de schoolbankden te zitten ‘check! middelbaar gedaan!’
Daarna weerklonk ‘uwe diploma is het belangrijkste!’ meerdere malen per week.
Na drie jaar aan TroepG te zitten….’check!’ diploma leerkracht secundair onderwijs is binnen!’
Volgende stap ‘uw kansen uitbreiden is het belangrijkste!’
Dan komen we dus bij de huidige situatie…
Ok, toegegeven… het ‘dwingen’ tot hogere studies is de beste keuze die mijn ouders ooit gemaakt hebben.. Laat ons zeggen dat ik nu stiekem een passie heb voor het lesgeven èn voor mijn vakken èn voor de leerlingen èn voor de school…dus op dat vlak.. happy happy joy joy!
Maar! Mijn kansen verbreden…
Een postgraduaat Leerkracht Zedenleer Lager onderwijs noemen ze dat.
Het Zedenleer gedeelte is geweldig…Zedenleer is MIJN vak en ja daar ben ik geheel fier op.
Alleen het ‘ik-moet-iedere-woensdag-naar-leuven-om-daar-vier-uur-mijn-tijd-te-verdoen-terwijl-ik-thuis-nog-verdomd-veel-werk-heb’ gedeelte zit fameus tegen.
Ja het breidt mijn kansen uit maar djeezes, er zijn zoveel dingen die mijn kansen kunnen uitbreiden èn ik denk zelfs dat ik ‘kindjes’ van het lager onderwijs een trauma ga bezorgen…Ik ben het ‘doorvraag-type’…Leerlingen worden zot van mij ^^ Moehaha!
Anyway, laat ons zeggen dat ik zeer braaf tegen de mama en de papa gezegd heb dat dit wel degelijk de laaaaatste keer is dat ik iets,in opdracht van hen, op mijn ‘check-list’ zet… Volgende keer zet ik ZELF iets op mijn checklist!
Namlijk, een SOCIAAL LEVEN uitbouwen!
Soms vraag ik mezelf echt af of het nu aan mij ligt, of dat geen enkele (beginnende) leerkracht nog een sociaal leven heeft.
Gelukkig heb ik nog een paar mensen zoals BB, de rooie èn de eeuwig blijvende wederhelft om mij alert te maken vooral niet vergeten te ademen tijdens deze verstikkende CHAOS.
Gisteren werd ik door de rooie een TroepG-klaslokaal in gesleurd om even mee met haar les te volgen. Ik doe postgraduaat 1, zij doet postgraduaat 2.
Drie jaar heb ik met haar op TroepG gestreden.
Om even een korte schets te maken waarom zij (samen met BB en de wederhelft dus) één van de menskes is die zo’n grote impact op mijn leven gehad hebben dat ik ze voor de rest van mijn leven heel waarschijnlijk stiekem zal vereren…
1. Ze duwde mij als het ware uit de kast.
2. Ze is zo het type dat ziet/ruikt/voelt wanneer er iets scheelt ook al zou ik al zingend door het klaslokaal huppelen.
3. Ze kan mij shockeren met als doel impact te hebben en reactie te krijgen.
4. Ze kent mij op een enge manier…ze wéét wat ze moet zeggen en wanneer.
5. Ze is er in geslaagd om mij in een wit KLEEDJE te laten poseren voor een fotoshoot. (ik draag NOOIT kleedjes!).
Dus, drie jaar lang was het een constante confrontatie met mezelf dankzij ‘die rooie’. Na drie jaar was het plots gedaan.
Diploma binnen, sociaal leven buiten…
Dit brengt mij meteen bij de rede waarom ik het haat om me te hechten aan mensen…Ze kunnen je raken. Iemand graag hebben = kwetsbaar zijn.
Gisteren was het dus even ‘happy-time’. Weer even gezellig naast die rooie zitten in een doodsaaie les (nee postgraduaat 2 is niet beter dan postgraduaat 1! yay!), om de zoveel minuten dicht liggen van het lachen (ik toch), dubbelzinnige opmerking maken, steken geven en heel af en toe opletten.
Ik kan zeggen dat het lang geleden was dat ik mij nog zo veilig gevoeld heb.
(als we dan het onvoorwaardelijk veilige gevoel bij de wederhelft even negeren toch)
Drie jaar lang voelde ik bedreiging om naar het slagveld te gaan om mezelf weer tegen te komen..Nu voelde het veilig…Ik kreeg een plotse aanval van heimwee. Ieder moment kon ik beginnen huilen.
Gisteren had ik alles opgegeven om die drie jaar TroepG opnieuw te doen…om weer met mezelf geconfronteerd te worden, om dingen anders aan te pakken, om weer gezellig in doodsaaie lessen te zitten, om de geur van de PO-kelder op te snuiven, om een ‘dag manneke’ en een knipoog van docent 1 te krijgen, om de ’het is ni goe maar ik weet ni waarom’ van docent 2 te horen, om chaos te maken in de kop van de menskes die dat ook (in wreed negatieve zin) bij mij gedaan hebben (ja-nee-ja-nee-ja-nee), veel te dure koffie te drinken aan het koffie-automaat (verslaafd dat ik was!) èn om gewoon weer even student te zijn…
Gelukkig waren de leerlingskes vandaag geweldig en heb ik bij deze dan toch maar besloten om zelf leerkracht te blijven en mee te gaan om deze golven.
‘you can’t stop the waves but you can learn how to surf’
Soms zou ik willen schreeuwen
oorverdovend
niet om gehoord te worden
wel
om met rust gelaten te worden
om afstand te verzekeren
om al dit innerlijke
te uiten
zonder ook maar even na te moeten denken
over wat wel en niet gezegd zal/kan/mag worden…
schreeuwen
om geen enkele angst meer te voelen
voor de afdrukken
die mensen acherlaten
op het pad naar mijn hart.
Haar naam brengt bij mij nog altijd een soort van blijdschap teweeg.
Ja we hebben het soms zwaar…soms denk je bij jezelf ‘en nu is het genoeg!’…maar dan zie je haar naam weer even op je gsm-scherm verschijnen en dan verdwijnt al de chaos (of dan begint de chaos).
Maar toch…
Hoe het leven onze wegen ook uitstippelt…ergens heb ik het gevoel dat ik het beeld, het gevoel en de gedachte aan haar nooit meer kwijt zal geraken.
Ze zal altijd een deel zijn van mij…of we hiervoor nu kiezen of niet…het gebeurt gewoon.
Die ene seconde, op dat ene moment en op die ene plaats kom je iemand tegen waarvoor je totaal machteloos bent.
Ook al leert het leven (en je vader) je om vooral niet gevoelig te zijn en je nooit te binden aan iemand, ook al bouw je je zelfverdediging zorgvuldig steen voor steen op…toch volstaat één blik van die ene persoon om je totaal te ontwapenen. Om je het gevoel te geven dat je heel even in staat bent om al je grenzen te verleggen en nooit meer terug te keren naar de ketens van het leven.
Iedere stap die ik neem, zal dichter of verder van jou zijn…
Iedere gedachte in mijn hoofd zal voor of tegen jou zijn…
Ieder plan voor de toekomst zal met of zonder jou zijn…
Alles zal altijd en overal i.v.m. jou zijn…
want jij…
bent mij.
We can understand eachother without words
and yet every word is ambiguous.
Your words feed this agitation
though your silence does the same
You and I
are
imperishable
imperturbable
immeasurable
immortal
yet
you and I
are
imaginary
imperceptible
impracticable
impossilble
so
are we
you and I
or
are we
‘us’.
Chaos kan de grootste ellende zijn maar ook de beste mentor.
Het kan je doen breken maar ook doen vechten.
Het kan overweldigend zijn en totaal isolerend.
Het kan je raken tot in het diepst van je gevoelens, doch..soms is het slechts een roes.
Je kan er door vallen maar het doet je harder lopen dan ooit.
Het is een drijfveer en een muur die regelrecht op je afkomt.
Chaos leer je.
Hoe het mogelijk is dat een nummer zo eigen kan worden is beangstigend.
Bent For You – Alanis Morissette
You’re unsure and you’re not ready so that must mean I want you
Ja…ik wil altijd wat ik niet kan/mag krijgen…vreemd genoeg. pessimistisch…nee, realiteit.
You’re unavailable and disinterested and to you I look for comfort
Ze blijft onbereikbaar maar aan de andere kant pijnlijk dichtbij. Ook al raakt ze mij met ieder woord, toch kan ze mij als geen ander dat gevoel van veiligheid geven.
A million times in a million ways I will try to change you
Is het zij, die moet veranderen?
A million months and a million days I’ll try to somehow convince you
Is het zij, die overtuigd moet worden?
I have waited for you and adjusted for you and I’m done
Ja ik heb gewacht, ja ik heb mij aangepast maar is het over?
I have deferred to you and enabled you and I’m done
Ja ik heb mijn limiet uitgesteld en haar hart toegankelijk proberen te maken maar is het over?
You’re too young or you’re too old or you’re simply not inclined
Het is ofwel dit, ofwel dat… misschien is het gewoon niet haar doel (of dat van het zogenaamde lot).
You’re asleep or you’re withholding be that my cue to crave you
Ze ziet het niet, voelt het niet…ze is terughoudend…laat dat nu net datgene zijn waarom ik haar wil…waarom ik haar wel zie en voel.
Several times in several ways I’ll try to squeeze love from you
Ik blijf volhouden en proberen om toch maar dichter te komen… Hoewel iedere stap dichter, pijnlijker wordt.
Several hours and several ways I’ll feast on scraps thrown from you
Toch doet ieder woord en ieder gebaar dat ze mij geeft, me zweven.
I have bent for you and I’ve deprived for you and I’m done
Ik heb mezelf opgegeven voor haar en anderen genegeerd voor haar, maar is het over?
I have depressed for you and contorted for you and I’m done
Ik ben neergesmakt door haar en heb gehuild door haar, maar is het over?
I have stifled for you and I’ve compromised for you and I’m done
Ik heb mezelf ingehouden voor haar en heb met mezelf overlegd maar is het over?
I have silenced for you and sacrificed for you and I’m done
Ik heb gezwegen voor haar en heb mezelf opgegeven maar is het over?
It won’t be long before I am reclaimed
Het zal niet lang duren voor ze me weer opeist en laat zweven. Iedere keer wanneer ik mijn vrijheid eis, doet zij hetzelfde.
It won’t take long and I’ll be on path again
Het zal niet lang duren voor ik mijn weg weer vind. Hoewel deze weg altijd langs de hare zal lopen.
It won’t be easy for us to disengage
Het zal niet makkelijk, onmogelijk zijn om haar nooit meer te voelen.
I’m at the end of self deprivation stage
Het is gedaan met mezelf te negeren…
You’re afraid of every woman afraid of your inner workings
Haar angst voor de wereld buiten dit ‘hokje’, voor de waarheid van deze gevoelens is te groot.
You cringe at the thought of living under the same roof as me god and everything
Samenleven met mij lijkt voor haar onmogelijk toch denkt ze aan mij zoals ik aan haar denk (zegt ze).
A million times and a million ways I’ve tried to alter to match you
We zitten op dezelfde golflengte, doch… niet op dezelfde vlucht.
Several times every several days I’ve tried to uncrush on you
Toch zal ik blijven proberen om haar te vergeten…is dit ooit over?
I’m done!
Ik durf om onbekende rede nog altijd mijn ‘gedacht ‘niet te zeggen tegen haar.
Ik heb echter wel rede…
Ze heeft mij vleugels gegeven en mij deze in volle vlucht weer ontnomen.
Niet zomaar ontnomen. Wel veertje per veertje…
Niet opeens …maar wel subtiel…
Niet met bedoeling…maar wel met impact…
Ik smakte op de grond en werd van de ene dag op de andere dag iemand anders.
Ik danste met haar de tango en verloor mezelf in haar passen.
In het ritme van de muziek die we voortaan ‘chaos’ zouden noemen.
Ze verbrijzelde mijn muur van geslotenheid.
Stap voor stap kwam ze dichter.
De ketens braken, de vleugels ontplooiden zich.
De lucht der bubbels werd mijn utopia, zij werd mijn nirvana.
De tango begon…
Mijn stenen van angst verdwenen en werden bij haar opgebouwd tot een muur.
Mijn passen werden groter, zij deinsde terug.
Ik wachtte, mezelf blind makend voor haar bewegingen.
Ik zweeg, mezelf verplichtend om de muziek niet te stoppen.
Ik volgde, mezelf voorhoudend haar te laten leiden.
Ik verdween…
Het was teveel.
BOEM
De muziek stopte…
Niet voor haar.
Wel voor mij.
Zij danste verder, ik stond stil.
Ik besefte dat ik al die tijd meeging met haar ritme en hierbij mijn eigen gevoel voor ritme verloor.
De angst om mijn danspartner te verliezen was immens.
De angst om mezelf helemaal te verliezen was groter…
Woord per woord uitte ik mijn frustratie.
Woord per woord besefte ik dat ik te lang gewacht had.
Ik beloofde haar om nooit meer blind te zijn, om nooit meer te zwijgen en om nooit meer te volgen.
Om nooit meer, deze Tango der chaos te dansen.
Ze kwam weer dichter…
Ik zweeg…
en de eerste noten van de Tango weerklonken opnieuw…
